ھتي ٻه ڳالھيون ڪيون ويون آھن:  (1): ٻانهو اللہ پاڪ جي بارگاهه ۾  حاضر ٿيڻ کان ڊڄندو رھي، ھِي خوف کيس دل ئي دل ۾ تڙپائيندو رھي ته افسوس! ھڪ ڏينھن مرڻو آھي، اونداھي قبر ۾ لھڻو آھي، پوءِ قيامت جي ڏينهن اُٿڻو به آھي، افسوس! اُھو محشر جو ميدان.... اُھا ٽامي جي تتل زمين.... باهه وَسائيندڙ سج..... قھر سان مُنهُن ڏيڻو پوندو، اعمال ناما کُلي رهيا هوندا، اھڙي حالت ۾ اللہ پاڪ جي اڳيان حاضري ٿيندي، منھنجي زندگيءَ جو ھڪ ھڪ عمل سامھون ھوندو، ان وقت منھنجو ڇا ٿيندو؟ اِھو خوف تڙپائيندو رھي. (2): ۽ ٻي ڳالھ اِها ته ماڻھو پنھنجي نفس کي خواہشن کان روڪيندو رھي. ھي ٻئي ڪم ڪنداسين ته ڇا ملندو؟ اللہ پاڪ فرمايو:

فَاِنَّ الْجَنَّةَ هِیَ الْمَاْوٰىؕ(۴۱) (پارو: 30، سورة نازعات: 41)

ترجموڪنزالعرفان: ته بيشڪ جنت ئي ان جو ٺڪاڻو آھي.

جنت ملندي. واهه ...!! ڪيڏي نه زبردست فضيلت آھي ...!! اسان کي ڪجھ ھزار روپيا ڪمائڻا ھجن ته سڄو ڏينھن محنت ڪندا آھيون، ڪم، ڪم، بس ڪم ئي سِرَ تي سوار هوندو آھي، تڏهن وڃي ڪجھ سَؤ يا ڪجھ ھزار روپيا ملندا آھن۔ اللہ پاڪ جي رحمت تان قربان وڃجي! ڪم ڪهڙو آھي؟ نفس کي خواہشن کان روڪڻو آھي، ھي ڪنداسين ته ملندو ڇا؟ جنت. اُتان جون ھميشه رھڻ واريون نعمتون، نه ختم ٿيڻ واري زندگي ...!!

وہ تو نہایت سستا سودا بیچ رہے ہیں جنّت کا      ہم مفلس کیا مول چُکائیں اپنا ہاتھ ہی خالی ہے